Kovdum Kendimi Yüreğinden

Sevdanın denizlerine rotasız bir gemiydim.

Sana yolculuğa çıkmadan önce,

Bütün aşklarımı, acılarımı,

 sevinçlerimi bir kenara koyup,

Azıksız birtek yüreğimle baş koymuştum bu yola.

Yolum uzundu, karmaşıktı ve tehlikeliydi...

Tüm bunları biliyor, bile bile lades dercesine

İstiyordum bu sefere çıkmayı...

Senin yanında olmak, sesini duymak için

Sarfettiğim bu çaba öylesine güzeldi ki...

Bir gün ışığın göründü uzaktan, işte ordaydın!

Arkamda bıraktığım bir nokta olarak kalmış

Sen önümde büyüyordun,

 gülen gözlerinle beni çağırıyordun...

Önce ellerini tuttum,

sonra gözlerine daldım...

Senden aşk dilerken,

sen gerçekleri sundun önüme...

Sevdalarımı sorguladın,

rüyalarımı benden geri aldın.

Bu fırtınalı denizlerde sana duyduğum ihtiyaç,

Senin yüreğimi tokatlayan sevdan

beni isyankar etti...

Düşünemiyordum artık,

geri dönülmez bir yola girdiğimi biliyor,

Ancak bu yolda her pahasına yürümeye karar vermiştim.

Kırgınlıklarımızla, hasretimizin koynundaki acıyla,

Geceler boyu başbaşa kaldık,

sorular sorduk kendimize...

Nereden başlarsak orada bitirdik,
bir çıkış yolu bulamadık! 

Etiket güncelleştiriliyor...

                            

Ve sonunda bu denizin sonu görünmüştü...

Daha karaya ayak basmadan,

 fırtınalar dalgaları çağırdı kükreyerek...

Gücüm kalmamıştı,

bilinmez bir yola doğru gittiğimi biliyordum!

Çaresiz kollarımla birkez daha

sana ulaşmayı denedim.

Ancak sen duymuyordun,

 belki de duymak istemiyordun.

Ancak beni görüyordun.

Çaresizlik denizlerinde kayboldum sonra.

Şiirlerim, sevdalarım

ve gecelerimle başbaşa kaldım.

Bir kez daha yenildim aşka...

bir kez daha yenildim çok sevmeye...

Şimdilerde gönlümün yelkenlerini toplamaktayım.

Tövbeler ettim,

 bu denizlere bir daha çıkmamaya...

Bir daha hiçbir yüreğe

 girmemeye yeminliyim!!..

Seni kendim kovdum, yüreğinden...

Bir daha girmemeye,

bir daha sevmemeye söz veriyorum...

Seni sevdiğimi, kurda, kuşa söylüyorum;

Ama asla

Aşk dilemiyorum

...