Herkesin gördüğünden çok farklıyım şimdi 
 İçimin derinliklerinde kopan fırtınalarımla yapayalnızım 
 Kendi sessiz dünyamda… 
 Karanlık ve dipsiz bir kuyudan aşağı doğru düşüyorum 
 Ve tutunacak tek bir dal kalmadı etrafımda 
 Düşerken içimin çığlıkları vuruyor yalnızlığıma 
 Kimse duymuyor, kimse bilmiyor karanlık dünyamı.

 Eskiden ilkbahar gibiydim cıvıl cıvıl, 
 Yemyeşildi çiçeklerim, solmak nedir bilmezdim. 
 Bir melodinin neşeli ritimleriydim 
 Çocukluktan kalmaydı hayallerim… 
 Yavaş yavaş sonbahara döndü umutlarım 
 Sarardı solmaz dediğim çiçeklerim 
 Ve döktü yapraklarını sonra bir bir baharım;
 kışı yaşadım…   


 Kışı öğrendim sonra, alıştım kışta yaşamaya 
 Ve tek mevsimim oldu tüm kasvetiyle… 
 Hüzünlü gecelerinde buldum kendimi 
 Yağmurlarıyla ıslandım boş ve uzun kış gecelerinin… 
 Oysa ne güzel bir ilkbahardım, sonbahara dönmeden, 
 Kışı hiç yaşamadan…  

 Hayallerimi yakıp ısındım ve tükettim düşlerimi… 
 Şimdi kışın sonundayım, tükendi tüm mevsimlerim 
 Döküldü tüm yapraklarım, ağaçlarım kurudu 
 Ve tek bir dalım kalmadı, tutunacak gücümde… 
 Dönüşü olmayan bir kuyunun tam ortasındayım 
 Ve hızla düşüyorum, hayallerimi ve düşlerimi tükettim 
 Şimdiyse yok oluşuma on kala kendimi tüketiyorum…